On cheating (a continuation of the post Dedicated to Alvanopoulos)

On cheating (a continuation of the post Dedicated to Alvanopoulos)
I know that I have been away from this blog for while. There are two main reasons for this: a)I had nothing important to say (write) and b) I am currently seating next to my boss. So my apologies for this and I reassure you that I intend to be more involved in the future.

While reading some of your posts (and by some I mean all except Θηριου, which hardly ever make any sense to the reader), I could not help noticing the short debate over the reasons why women cheat. Being very interested on the subject, as any male would be, I have my own opinion about this (of course I do).

I have to apologize in advance, but once more I will have to be caustic and judgmental. This time however, I will not pick on our romantic female co-bloger and wanderer in this little journey. This time it is Miss Drama Queen (DQ) that’s going to hear it. Why? Because simply all she wrote in this article about women, it is plain nonsense. And before you turn red and turn-off the PC or start writing your counter-attack just take 5 minutes and read. Since ING does not want to put my analytical skills to work, I have carefully examined your writing and came up with the following remarks.


Disclaimer
Before reading the rest of the document, please bear in mind that the comments are purely related to the post as posted and do not try to insult anyone. The writer understands that personal circumstances differ greatly per case and that some of the content which is criticized might be completely justified if those personal circumstances are taken into account. However, in this blog, we (I) do not give a F*** F**** about personal circumstances. Those who wish not being criticized should write their thoughts in their diary. (Which I m sure some of you have).


General Comments
I agree with Romfea (what a gay name btw), that what DQ wrote is just her own opinion. -And please don’t get me wrong here; I am sure that a lot of females will identify themselves with this line of reasoning. However this does not account for all women, just the insecure ones and shallow in feelings; the self-confident ones have different reasons to cheat-.
What DQ wrote is simply her own interpretation, her own reasoning, and a text full of easy-to-spot contradictions and misuse of words and concepts like love.

Like my esteemed colleague Nietzsche once said : “How can something derive from its opposite????” How can love be fake or shallow??? , how can you feel love from something ephemeral????
Then it is simply not love, but the illusion of love. And like my friend Sigmund Feud explains in his book The Future of an Illusion, such illusions are simply the product of a simple human need. The need to believe what is convenient to believe, simply to address some inherent complexes from its childhood. (Freud on religion)

Now let’s address each paragraph separately:
Paragraph two
Reading on the first paragraph one can immediately spot some words, which in combination with the rest of the text scream the need for attention and expose one’s insecurity. Words such as abandoned, rejected, unloved, which in combination with the simple fact that they guy just went on holidays should trigger the alarm bells, church bells and any other moving, sound-making bell existing ( if not completely destroy them !!!!!!!!). If you still did not get it, it’s a sign of insecurity and beyond reasonable possessive behavior.
Paragraph three
“Another part of women will realize that they too have to get their own interests”. What person in the 20th century writes this kind of sentence? HONEY WAKE THE F*** UP!!!! Women have had their own interests long time ago. If you were to hung up on your boyfriends and their interest and every time he went out you sat line the Penelope in the house (par. Two) that is your fault and only. (One could also simply say GET A LIFE!!!) And if you cannot watch a sunset without cheating on your boyfriend, then you re-affirm my first comments about your interpretation and misuse of the word love! (IF YOU LOVE AND TRUST SOMEONE, EVERYTIME YOU SEE THE SUN SETTING YOU ARE THINKING ABOUT THEM AND THE NEXT TIME YOU SEE THEM, NOT TRY TO LOOK FOR AN QUICK REPLACEMENT).

Paragraph four
Now that one is a real winner. Any paragraph that starts by claiming that women want less than men, is at the least foul. Not saying that men want less but they certainly don’t want more. And btw this more & less thing is very subjective. Are we talking here quantity (so number of wants), are we talking about depth (so how profound are the things one wants) etc, etc. So actually, I m not going to discuss this further since it makes no sense. What I would like to comment on is that if your men are not repeatedly there, that means that they don’t really want you. GET OVER IT. So look around for whatever you want cause probably deep down they don’t really care!!!!!


Paragraph five
OF course we want faithful women. Are we going to give them everything they want even if that compromises our wants and needs?? HELL NO!!! Why not??? BECAUSE THIS IS NOT LOVE EITHER HONEY. Love is about balancing needs and wants of two people. If the B**** is crazy, are we going to be stupid enough to give in to all her unreasonable requests?? Guess again!!!! (the answer of course is no)


Closing comments
At the end cheating is choice. Two very different women might get disappointed by the same things but they will react differently. If indeed love and romance is all you women want and need, the decent girl will just leave the guy that is not offering that. The indecent one will not, she will cheat until she finds a replacement because she is probably afraid to be alone……… (Same accounts for males of course)

Body...what a place to live in!

Δεν είχα ιδέα απο γιόγκα...
Αλλα η εμπειρία ήταν μοναδική...

Επικοινωνείς με το σώμα σου. Μαθαίνεις τις α-δυνατότητές του. Συστήνεσαι με την ισορροπία του.
Τεντώνεις το χέρι...σαν να επεκτείνεται πέρα απο εκεί που βλέπει το μάτι.
Διπλώνεις, ξεδιπλώνεις την σπονδυλική σου στήλη...
Στρίβεις τον κορμό σε παράξενες στάσεις...
Γνωρίζεις τις κλειδώσεις σου...
Κυνηγάς το άπιαστο...
Ακούς την ανάσα σου...την νοιώθεις να ανεβοκατεβαίνει απο το στομάχι...στο στήθος...στο στέρνο...στο λαιμό...στο πρόσωπο...Γεμίζεις!

Μετά απο λίγο (και πολύ πόνο :) )...σαν όλα σου τα σημεία να έχουν "ανοίξει"...
Μετά απο λίγο...σαν να έχεις μαλακώσει κάθε σου κομμάτι...
Ακόμα και οι σκέψεις γλυκαίνουν...
Σαν ύπνωση...

Μμμμ...όνειρα γλυκά!

More than words...

H μορφή του άντρα αγκαλιά με την κιθάρα του...
Μια τόσο αισθησιακή...τόσο οικεία εικόνα...

Eνας έφηβος μακρυμάλλης που έπαιζε Stairway to Heaven για να ηρεμήσει μια μικρή...
Ενας έρωτας που παρέσερνε το κορίτσι με Recuerdos de la Alhambra και Guns n´Roses...
Μία κρύα μέρα, γεμάτη Flamenco, κάπου στα ξένα...
Λόγια κλίμακες που μοιράστηκαν μέσα απο τηλέφωνα και κασσέτες...
Δίπλα απο θάλασσες...πάνω σε μοκέτες...
Κάθε στιγμή...οποιαδήποτε στιγμή...ήταν η τέλεια στιγμή...

"Σ'αρέσει?"
Μη σταματάς...Θέλω να σε κοιτώ...
Κι αν κουραστούν τα μάτια, θα με πάρει ο ύπνος δίπλα στους ήχους σου...
Θα γεμίσουν τα όνειρα από ό,τι λατρεύω μέσα απο εσένα...

Κιθάρες...
...ηλεκτρικές, ηλεκτροακουστικές, ακουστικές, κλασσικές...
Προέκταση του κορμιού σου...δάχτυλα που αγγίζουν δίχως αφή...
Μη σταματάς...Μη σταματήσεις ποτέ...

Είναι έρωτας...
...απο αυτούς που κρατούν για πάντα...

***

http://www.youtube.com/watch?v=6G7RIhpo8k0&feature=related

Την απουσία σου πως πάω να συνηθίσω...

Memory Box

Αρκεί κάτι...ένα κάτι μικρό και ξαναζω κομμάτια του χθες.
Eπαναφέρω εικόνες και συναισθήματα σαν να τα έζησα στο τώρα μου.
Απο μικρή...πριν πέσω για στην αγκαλιά του Μορφέα, έφτιαχνα ιστορίες και με "προκαλούσα". Σα να ήθελα να κατευθύνω το όνειρο, ή να πειραματιστώ με το συναίσθημα...Εικόνες, πολλές εικόνες και μια κρυμμένη μαγεία που σε εκτοξεύει στο χρόνο και βλέπεις το ίδιο μέρος με μάτια διαφορετικά.

Το σπίτι της γιαγιάς και του παππού...ήταν από τις πρώτες "ανακαλύψεις".
Και τώρα οι αναμνήσεις...οι συνήθειες...τα θέλω...ξετυλίγονται σαν κουβάράκι, που φτιάχνει ένα πανέμορφο παιδικό μονοπάτι...

Οι πόρτες-πλακωτό-φεύγα του παππού, τα άπειρα χαρτιά με ζωγραφιές απο μίκυ μάους, παιδικά ποιήματα, ένα λαστιχάκι περασμένο σε δυο καρέκλες - έπαιζα μόνη σαν τις γάτες -, την τρέλα να σκαλίζω τα χώματα απο τα παρτέρια και να φτιάχνω καναλάκια μεταφέροντας κουβάδες νερό, τα σουβλάκια απο μυρμήγκια, το παγωτό με το γλυκό βύσσινο της γιαγιάς, τα σαλιγκάρια παντού στα χέρια, τα πλάθω-κουλουράκια, τα τεράστια φύλλα απλωμένα στο τραπέζι για τις πίτες, το χειμωνιάτικο δωμάτιο και το ξύλινο σκαμπουδάκι μπροστά απο μια τηλεόραση με ένα δοχείο παξιμάδια βοσσινάκη αγκαλιά και πολύ μα πολυυύ κεφαλοτύρι, η μεσημεριανή μπύρα στο ποτηράκι, η βανίλια υποβρύχιο, ένα ντουλάπι με καλούδια που λάτρευα να ανοίγω για να πάρω μια τζούρα - χαρακτηριστική μυρωδιά που μένει ακόμα, το πλυσταριό με τον αργαλειό, η αποθήκη με όλα τα λογής λαχανικά...γλυκά... πίτες, τα σκοτεινά πάνω δωμάτια γεμάτα υγρασία - πίστευα οτι "κρύβουν" κάτι και κρατούσα την αναπνοή μου μην και δεν ακούσω τους "ήχους", η σκάλα με τις ντομάτες και τα κρεμμύδια που έτριζε και γινόμουν λούης, η μικρή κόκκινοκίτρινη φυσαρμόνικα που την κρύβανε μέσα στα συρτάρια με τα πανιά και τις πετσέτες - περίεργο ψαχουλευτήρι, η τρύπα στο βαρέλι με τις τριανταφυλλιές απο το ποδήλατό- τρελή οδηγός απο τότε, το απωθημένο του διπλανού γυμνού κτιρίου που ήθελα να σκαρφαλώσω να το κάνω κρυψώνα, τα σαλαμίδια στους τοίχους, το πρώτο περήφανο βρακάκι - όχι πια μπειμπιλίνοοοο - που ηρωικά φώναζα στον πατέρα, η αποκάλυψη του τσιγάρου, ο επιτάφιος, οι παρελάσεις, οι πελαργοί του καμπαναριού, το σκαρφάλωμα των κεραμιδιών, οι μπριζόλες στο τζάκι, η ευαίσθητη γαρδένια, η ψάθινη σκούπα - ανάμεσα απο τα πόδια μια μικρή ξυπόλητη έπαιζε με τα νερά της βεράντας, το κρεμαστό ημερολόγιο με τις συνταγές και τις παροιμίες, τα αυγά μάτια με βούτυρο, ο ελληνικός καφές στο πιατάκι, το δάχτυλο στο τσιπουράκι, οι παστίλιες μέντα, οι θεόμαυρες πατούσες, οι γάτες τις γειτονιάς, ο μεγάλος μαρμάρινος νεροχύτης, ο μπουχαρής της κουζίνας, ο πλάστης σαμουράι, η τραγιάσκα του παππού, οι ασήκωτες κουβέρτες της γιαγιάς...και πόσα μα πόσα ακόμα...

Βάζει κρύο...καιρός για χουχουλιάσματα...και η μυρωδιά της "ζέστΑς" και του φρεσκομαγειρεμένου φαγητού με πάει στο τότε...
Ισως να πιστέψω οτι είναι Χριστούγεννα και να ψάξω κάτω απο το δέντρο μου το βράδυ...
Ισως να θέλω να αρχίσω να βάζω δώρα για άλλους...
Ισως οι προτεραιότητες συναγωνίζονται ποιά θα βγει πρώτη...

Γίνεται το λίγο ακόμη λίγο ακόμη πιο πολύ...

Ενα κομμάτι χαρτί ήταν μπλεγμένο στα χέρια της...
Το δίπλωνε...το άνοιγε...το τσάκιζε...το ίσιωνε...
Το μελάνι έγραψε "Σ'αγαπώ"...

Το διάβασε φωναχτά να το ακούσει...
Δάγκωσε τα χείλη της...κι έριξε το βλέμμα στην μωβ κουρτίνα...
Σκέπασε το παραθύρι...
Η νύχτα...της ανήκει πια...

"Στο είπα τόσες φορές...Αλλά τώρα θα μάθεις κι εσύ...
Πόσο πονά όταν πρέπει απλά να νοιώθεις την αγάπη...
Δίχως αποδείξεις...
Δίχως τίποτα..."

Τα χείλη σφραγίστηκαν...

Η φλόγα έκαιγε για ώρα...
...μια λέξη που έγινε στάχτη...

You keep on crying, baby...I'll bleed you dry!

Ενα κρύο απόγευμα σε ένα απίστευτα ζεστό σπίτι κυκλοφορώντας με τα αέρινά μου...

Ενα σαββατοκύριακο χαλαρό με ταινίες και κους κους με φίλους...

Ενα τριχωτό τέρας που εχασε την περηφάνια του μέσα απο μια άξαφνη επιθυμία της αφεντικίνας να δουλέψει τα ψαλίδια της.

Κάπου αλλού...εκεί που μερικοί νομίζουν οτι έχει πάντα καλοκαίρι...τα ΜΜΕ πιάνανε φωτιά...έτσι για αλλαγή! Αγχος...άγχος...Σιγά μην χάσω τον καιρό μου με δαύτους...
"Τί λένε οι ειδήσεις εκεί? Δεν ξέρω ."
"Στο ίντερνετ? Τί γράφουν? Δεν ξέρω."

Μπλε πράσινο πράσινο πράσινο μπλε μπλε μπλε πράσινο πράσινο...ενωθείτε να τελειώνουμε ρε μαλάκες φτιάξτε κι ένα σήμα τιρκουάζ να το φοράτε σαν σημαία στο βρακί σας κι αν βρεθείτε ποτέ Αμστερνταμ χτυπήστε κι ένα τατουάζ που ναι εφ'όρου ζωής γκαραντί. Κερασμένα!

"Πώς μιλάς έτσι ρε? Αυτούς τους ακούς και δεν ανέχεσαι εμένα? Οπα ρε...δεν ήξερα οτι έχω τέτοια δύναμη να σε ταρακουνήσω. Μη με συγχωράς αλλά μάθε οτι στον τόπο μου δεν μου μάθανε τρόπους...αλλα πώς να κοιτώ κώλους. Καλό τον έχεις. Πράσινο ή μπλε?"

Δεν ξέρω και μιλώ...
Γιατί όσοι μιλούν ξέρουν και δεν τους τα πιπιλίσανε...
Το ψάξανε...διαβάσανε...κάτσανε κάτω με πολλούς...αναλύσανε...είπανε απόψεις...μοιραστήκανε ιδέες...ονειρεύτηκαν πώς θέλουν τη ζωή τους...κι επιλέξανε!

Δεν ξέρω και μιλώ...
Δεν ξέρω να υποστηρίξω τίποτα και μιλώ...
Δεν ξέρω αν θα πω μαλακίες και πάλι μιλώ...
Κι αν μυρίζουν τα χνώτα μου είναι επειδή καιρό το'χα κλειστό...κι έβλεπα στα αντίπαλα στρατόπεδα να ποντάρονται στις τσόχες αισθήματα και συγγένειες!

Αύριο ξεκινάνε τα γράμματα να κόβουν βόλτες στη γειτονιά μου...και το μόνο που με νοιάζει είναι να μην έχω σκασμένα λάστιχα! Στην χείριστη...ποδαράκια...

Και την Δευτέρα...παρουσιάζω!
Το προϊόν που πιστεύουν οτι...ξέρω πιο καλά, είναι σαν δικό μου και θα μπορώ να πουλήσω καλύτερα...τον εαυτό μου!

If you have any questions, I am still here to answer... :-)
It's coming closer...